3 حارة حلمى

احمد النجار

0

 

فى حارة حلمى
كنت باقيس قلوب الناس
وافصل منهم الافراح
تدفينى ف عز الحزن
وكنت الغصن للازهار
وكنت الفرحه جوه الدار
جدع نجار
وبابه بالامل مفتوح لست الحسن
فى حارة حلمى
كنت حريص بان الحزن
ف حياتى يكون عابر
وانى اكون جدع صابر
على الاوجاع
ولما اتباع
ماردش غدر أيا كان
فى حارة حلمى
كان املى اكون انسان
جدع لو كنت يوم صاحب
وكتف يشيل حمول عشمان
فى حارة حلمى
كنت جيران
لناس اغراب
وكنت الاهل والأصحاب
فى افراحهم واحزانهم
وكنت الابيض الزاهى فى الوانهم
وكنت نهار
لناس عشمانه يجي نهار
فى حارة حلمى
كنت خضار
بيكسى جدار بيوت الحى
يفرح كل قلب حزين
ويفرش فى الليالى الضى
فى حارة حلمى
كنت الواد
صغير
اخر العنقود
بيدلع على اخواته
جميع دقات قلوب اصحابه دقاته
وطعم البهجه ف حياته
يشوف بنت الجيران بتبص م الشباك

فى حارة حلمى
كان نفسى
اشوف حلمى اللى جاى هناك

اترك تعليق

يرجي التسجيل لترك تعليقك

شكرا للتعليق